۱۳۹۲ شهریور ۲۹, جمعه

آدمیان!

آدمیان، این موجودات دوپا! چیزی میانشان همواره دیوار می کشد، در همه حال. که این دیوار گاه به لطافت دامان عروس های دریاییست و گاه به سختی سنگرهای سرد و خاکستری بتنی .چیزی آدمیان را می هراساند حتی از خودشان حتی از شب با تمام رازهای نگفته اش. آدمیان را در یابید که تنهایی بی آنان معنا نمیشود...

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

دوستان جواب کامنت ها در همین جا داده میشه.